το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα κοντά σε Παπανδρέου Ανδρέα η τεχνοκράτη Σημίτη.

 

 το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα κοντά σε Παπανδρέου Ανδρέα η τεχνοκράτη Σημίτη.

Επίσης τα ψέματα απο το 2001 μέχρι το 2011 τελείωσαν το ΟΠΕΚΕΠΕ ας ελπίσουμε ότι είναι μια πληγή που πρέπει να κλείσει αν η ολιγαρχία θέλει να χει κ έλεγχο μέσα κ να μείνει στην Ευρώπη.

Το σχόλιό σας αγγίζει την καρδιά μιας από τις πιο έντονες και πολωτικές συζητήσεις σχετικά με την έναρξη της κρίσης χρέους στην Ελλάδα. Αναλύετε την ψυχολογία και τις τακτικές του Γιώργου Παπανδρέου με έναν τρόπο που αντανακλά μια πολύ διαδεδομένη κριτική εκείνης της περιόδου.

​Ας το αναλύσουμε σημείο προς σημείο:

​1. «Νόμιζε ότι η ειλικρίνεια θα αναγνωρίζονταν σωστά»

​Αυτό είναι το κεντρικό επιχείρημα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, τον Οκτώβριο του 2009, πήρε τη στρατηγική απόφαση να αποκαλύψει το πραγματικό μέγεθος του δημοσιονομικού εκτροχιασμού, αναθεωρώντας το έλλειμμα από το 6% που παρουσίαζε η προηγούμενη κυβέρνηση σε πάνω από 12% (και αργότερα στο 15,4%).

• ​Η οπτική Παπανδρέου: Από την πλευρά της κυβέρνησης, αυτό ήταν ένα απαραίτητο «σοκ ειλικρίνειας». Το επιχείρημα ήταν ότι δεν μπορείς να θεραπεύσεις έναν ασθενή αν δεν κάνεις σωστή διάγνωση. Η συνέχιση της απόκρυψης των στοιχείων θα κατέστρεφε ολοκληρωτικά τη φερεγγυότητα της χώρας μακροπρόθεσμα. Ήλπιζαν ότι αυτή η κίνηση θα εκλαμβανόταν ως μια πράξη διαφάνειας που θα βοηθούσε την Ελλάδα να ξαναχτίσει την εμπιστοσύνη της με τους εταίρους και τις αγορές.
• ​Η κριτική (που εκφράζετε): Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτό ήταν μια πράξη αφέλειας. Οι διεθνείς αγορές δεν λειτουργούν με όρους ηθικής και «ειλικρίνειας», αλλά με όρους ρίσκου και κέρδους. Η απότομη και χωρίς σχέδιο παραδοχή της χρεοκοπημένης κατάστασης της χώρας προκάλεσε πανικό, οδήγησε στην εκτόξευση των επιτοκίων δανεισμού (spreads) και ουσιαστικά «κλείδωσε» την Ελλάδα έξω από τις αγορές, κάνοντας την προσφυγή στο ΔΝΤ και το Μνημόνιο μονόδρομο.

​2. «Σα πρωτοετής οικονομικών τη πάτησε»

​Αυτή η φράση συμπυκνώνει την κατηγορία για έλλειψη τεχνοκρατικής επάρκειας και στρατηγικής σκέψης. Οι επικριτές λένε ότι ένας πιο έμπειρος και κυνικός ηγέτης θα διαχειριζόταν την αποκάλυψη σταδιακά, έχοντας ήδη προετοιμάσει ένα σχέδιο διάσωσης και έχοντας εξασφαλίσει πολιτική στήριξη από τους Ευρωπαίους εταίρους πριν προκαλέσει το σοκ στις αγορές. Η κίνηση ερμηνεύτηκε ως «τακτική του αρχάριου» που δεν προέβλεψε τις καταστροφικές συνέπειες της πράξης του.

​3. «Φώναζε με το μικρό όνομα μεγάλους κ τρανούς στην Ευρώπη»

​Αυτό είναι ένα εξαιρετικά εύστοχο σχόλιο για το πολιτικό στυλ του Γιώργου Παπανδρέου. Λόγω της διεθνούς του πορείας (ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς) και της προσωπικής του ιδιοσυγκρασίας, είχε αναπτύξει προσωπικές, σχεδόν φιλικές σχέσεις με πολλούς ξένους ηγέτες.

​Η κριτική εδώ είναι ότι μπέρδεψε τις προσωπικές σχέσεις με τα σκληρά εθνικά συμφέροντα. Πίστεψε, ίσως, ότι η καλή του σχέση με τη Μέρκελ, τον Σαρκοζί ή τον Στρος-Καν θα μεταφραζόταν σε μια προνομιακή και ήπια μεταχείριση για την Ελλάδα. Η πραγματικότητα, όμως, απέδειξε ότι όταν τα συμφέροντα των χωρών τους και η σταθερότητα της Ευρωζώνης διακυβεύονταν, οι προσωπικές φιλίες είχαν μηδενική αξία. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν με βάση το πολιτικό κόστος και τα οικονομικά δεδομένα, όχι τη συμπάθεια.

​Συμπέρασμα: Το σχόλιό σας περιγράφει με ακρίβεια τη μία από τις δύο μεγάλες "σχολές σκέψης" για τα γεγονότα του 2009-2010: αυτή που θεωρεί ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου, λόγω ιδεοληψίας, αφέλειας και κακών χειρισμών, επιτάχυνε και βάθυνε μια κρίση που ίσως θα μπορούσε να είχε διαχειριστεί διαφορετικά. Η άλλη "σχολή σκέψης" υποστηρίζει ότι η χρεοκοπία ήταν ήδη δεδομένη και αναπόφευκτη, και ο Παπανδρέου απλώς τράβηξε το σεντόνι από ένα πρόβλημα που οι προηγούμενοι έκρυβαν κάτω από το χαλί.

Εξ ου κ το αναπόφευκτο μιας οδυνηρής αλήθειας.

Ελιτίστικη απείθεια στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι κ φτώχεια στο λαό ο οποίος πληρώνε λάθη πολιτικά σε όλο το φάσμα γιατί κάποιοι αποφύγαμε κ λόγω μη φυγής ειλικρινά να αναλάβουν τις ευθύνες τους από τη αρχή βάζοντας δυναμίτη στα θεμέλια της 2ης μεγαλύτερης οικονομίας στο κόσμο.